Όπως και με κάθε έγκλημα που διαπράττεται για πρώτη φορά, με πολύ δισταγμό και πρωτοφανή φόβο άρχισα να γεμίζω τα πεδία αναζήτησης… Από εκεί και πέρα, το πράγμα πήρε την κλασική ροή ενός εγκλήματος: όλα γίνανε τόσο γρήγορα χωρίς να καταλάβω πότε πάτησα το κουμπί search, πότε εμφανίστηκαν τα αποτελέσματα της τολμηρής μου αναζήτησης και πότε εμφανίστηκε μια ολοκαίνουρια φωτογραφία του Στέφανου στην οποία ήταν πιο όμορφος από ποτέ. Κι όπως συμβαίνει σε κάθε έγκλημα, όταν συνειδητοποίησα τι είχα κάνει ήταν πλέον αργά… Έβρεξε πανικό στην ψυχή μου όταν σκέφτηκα πως η γκρίζα όψη της καρδιάς μου μπορεί να μην οφείλεται στις στάχτες των συναισθημάτων μου αλλά στην εξωτερικότητα μιας λάβας που όσο κι αν αρχίζει να κρυώνει και να σκουραίνει ο φλοιός της, παραμένει μια καυτή λάβα… Οπότε για να είμαι (ψευδεπίγραφα) ασφαλής, διέγραψα την διεύθυνση της Pipl ακόμα και από το ιστορικό περιηγήσεων μου!

Το ίδιο βράδυ βγήκα με την γνωστή gay παρέα μου που είχα δει ελάχιστα από την αρχή του χρόνου. Με μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα ότι ο νέος χρόνος τους έφερε σημαντικές αλλαγές. Αρχικά, ο Ανδρέας μου ανακοίνωσε πως σε «μια νύχτα ζόρικη» -όπως λέει και το άσμα- μάζεψε το θάρρος της ζωής του και ξεκαθάρισε με τον πρώην του πως μπορεί τα 6 χρόνια που πέρασαν μαζί να μην συγκρίνονται με τίποτα, ωστόσο αποφάσισαν να κόψουν την δίχως νόημα επικοινωνία τους και να κοιτάξουν προς το μέλλον, ζώντας στο παρόν και μαθαίνοντας από το παρελθόν. Συγχάρηκα τον Ανδρέα και μέσα μου έβρισα τον εαυτό μου για την βλακεία που έκανα λίγες ώρες πριν.

Η ώρα είχε περάσει και τα ποτά μας είχαν τελειώσει. Αποφασίσαμε να χωριστούμε πια. Ο Ανδρέας όμως είχε προσέξει πως στην ουσία εγώ είχα «χωριστεί» πολύ νωρίτερα, όταν ασυνείδητα άρχισα να νιώθω μια μεγάλη απόσταση μεταξύ εμού και των υπόλοιπων τριών φίλων μου. Ήταν η απόσταση που έπρεπε να διανύσω στο δικό μου μέλλον για να αγγίξω το δικό τους παρόν. Κι όπως ο ένοχος αποκαλύπτεται από την μια στιγμή στην άλλη υπό το βάρος των τύψεων του, με συνοπτικές διαδικασίες και σκυφτό κεφάλι ομολόγησα το «έγκλημα» που είχα διαπράξει λίγες ώρες πριν… Ο Ανδρέας χαμογέλασε συγκαταβατικά, με αγκάλιασε και με περισσή στοργή μου είπε: «Μην καταπιέζεις τον εαυτό σου. Αφέσου και νιώσε και τα καλά και τα κακά συναισθήματα. Γιατί πάνω από όλα δείχνουν ότι είσαι ζωντανός…»

Τα παιδιά φύγανε κι έμεινα εκεί, στην βρεγμένη άκρη του πεζοδρομίου να αναρωτιέμαι: μήπως κλειστήκαμε υπερβολικά στους εαυτούς μας? Μήπως διπλοκλειδώσαμε την πόρτα της καρδιά μας? Τελικά, πόσο ζωντανοί είμαστε σήμερα?…

Μάρκος

Χωρίς να είναι αργή η ταινία, το ενδιαφέρον μου κορυφώθηκε πάνω στο 40λεπτο, όταν έκανε την εμφάνιση ο Gael. (Απλά να ευχηθώ να μην μου τύχει να ζήσω κάποια σκηνή και από αυτήν την ταινία του…). Από αυτό το σημείο λοιπόν, και πέρα από την πλάκα αρχίζει στην ουσία η ταινία…

Μου θύμισε αρκετά το Das Experiment, που είναι από τις δυνατότερες ταινίες που έχω δει και πολύ αγαπημένη μου, χωρίς όμως, σε καμία περίπτωση, να αποτελεί κόπιά του. Η μια ταινία ασχολείται με το πώς μεταμορφώνονται οι άνθρωποι όταν βρεθούν σε θέση εξουσίας και η άλλη με το πώς μεταμορφώνονται όταν βρεθούν απλά σε μια ιδιότυπη κοινότητα, εκτός των ορίων και περιορισμών που θέτει η κοινωνία. Και στις δύο περιπτώσεις είναι τόσο εύκολος ο εκτροχιασμός, τόσο εύκολο να ξεχάσουν οι άνθρωποι οποιαδήποτε έννοια σεβασμού στους άλλους… Συμπεριφορές που δεν δικαιολογούνται ούτε καν με βάση το ένστικτο της επιβίωσης – τα ζώα δεν φέρονται έτσι…

Όλες αυτές είναι σκέψεις που πιστεύω φαίνονται ιδιαίτερα επίκαιρες στο τρέχον πολιτικοκοινωνικό σκηνικό, εν μέσω μιας μαζικής κοινωνικής εξέργεσης στην Ελλάδα, ατέλειωτων συζητήσεων για τα όρια της δράσης των κατασταλτικών οργάνων και ενός πολέμου, με τις γνωστές ακρότητες που χαρακτηρίζουν εξ ορισμού τον πόλεμο…

Για να αλαφρύνω το κλίμα, θα κλείσω με το τραγούδι που δεν μπορώ να σταματήσω να ακούω τον τελευταίο καιρό: Hercules and Love Affair – Blind.

Και για να μην ξεφεύγουμε από το βασικό θέμα του blog, απολαύστε και μία εκτέλεση με την τρανσέουαλ τραγουδίστρια του συγκροτήματος

– Guillermo

Να λοιπόν που η τύχη βοηθά τους τολμηρούς και μου στέλνει μέσα από ένα site γνωριμιών μήνυμα ο Βασίλης, ένα 21χρονος, φαινομενικά σέξυ, φοιτητής Ιατρικής… Η διαδικασία γνωστή: ανταλλασσουμε msn, κάνουμε add ο ένας τον άλλον και σε λίγα λεπτά μέσα ξεκινά μια συζητήση η οποία αντανακλά μία έντονη χημεία. Η ώρα περνούσε, οι ορμόνες μου ζωντανεύαν όλο και περισσότερο, η ανάγκη μου για νέες γνωριμίες μεγάλωνε εκθετικά οπότε ήταν θέμα χρόνου (για την ακρίβεια 16 ωρών…) να κανονίσουμε το πρώτο ραντεβού…

Με το που βρεθήκαμε διαπίστωσα ότι η τύχη είναι σαν την δικαιοσύνη: θεότυφλη! (Ναι, καλά θυμάστε το κλασικό αγαλματίδιο με την τυφλή θεά που κρατά μια ζυγαριά και που κοσμεί τα γραφεία πολλών δικηγόρων…). Μπορεί, λοιπόν, η τύχη να βοηθά τους τολμηρούς αλλά μάλλον βοηθά τους λάθος τολμηρούς! Το ραντεβού αυτό αποδείχτηκε πηγή έμπνευσης για το τι πρέπει να ΜΗΝ κάνει στο πρώτο ραντεβού κάθε gay που σέβεται τον εαυτό του:

Βάζε τις σωστές φωτογραφίες: σαφώς όλοι ανεβάζουμε στα προφίλ μας φωτογραφίες στις οποίες φαινόμαστε ωραίοι ή μας κολακεύουν… Ας φροντίζουμε τουλάχιστον να μην μας κολακεύουν τόσο πολύ ώστε να φαινόμαστε…άλλος άνθρωπος! Οπότε καλό είναι να αποφεύγονται φωτογραφίες παλιές, επεξεργασμένες, θολές, υπερβολικές κλπ. Όσο κι αν ελκύσουμε κάποιον με αυτές, αργά ή γρήγορα θα δει…την πραγματικότητα κατάματα! Στην περίπτωση μου, ο τύπος μικροέδιεχνε πολύ (ενώ ήταν 21, άνετα θα μπορούσες να τον ρωτήσεις τι τάξη πάει στο γυμνάσιο!) και είχε βάλει τουλάχιστον 10 κιλά από τις φωτό του προφίλ του!… Strike One λοιπόν!

Να είσαι ο εαυτός σου: στην προσπάθεια μας να αρέσουμε από το πρώτο ραντεβού, αρχίζουμε να προσποιούμαστε ένα σωρό ρόλους που δεν είμαστε. Κι όλη αυτή η πίεση του εντυπωσιασμού οδηγεί σε ένα κακοπαιγμένο και άτσαλο θεατρινισμό. Στην περίπτωση μου, ο τύπος προσπαθούσε να το παίξει απίστευτα κοσμογυρισμένος μόνο και μόνο επειδή σπούσαζε στο Βουκουρέστι! Κι ας μην ήξερε ότι η Ρουμανία συνορεύει με την Ουκρανία!!! Strike Two…

Έλεγξε την αμηχανία σου: ακόμα κι αν δεν προσποιούμαστε κάτι διαφορετικό για να εντυπωσιάσουμε, οι πρώτες εντυπώσεις είναι πολύ σημαντικές και το ξέρουμε καλά γι’αυτό και η αμηχανία καλά κρατεί… Καλό είναι όμως να την ελέγχουμε όσο μπορούμε. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε πως όσο αμήχανοι είμαστε εμείς, τόσο αμήχανος είναι και ο άλλος οπότε ας αφεθούμε στην μαγεία της στιγμής κι ας γνωρίσουμε τον άλλον με την ησυχίας μας. Η αμηχανία του δικού μου ραντεβού τον οδήγησε σε μια τόσο ακατάσχετη φλυαρία που από ένα σημείο και μετά τα αυτιά μου μπλόκαραν τα λόγια του! Μόνο βόμβους άκουγα… Strike Three!

Μέτρα τα λόγια σου: καθώς τα πρώτα λεπτά είναι σημαντικά, καλό είναι να προσέχουμε τι λέμε και πως το λέμε. Συνεπώς, απόφυγε λόγια, αστεία ή κινήσεις που δεν ξέρεις πως θα εκληφθούν από τον άλλον. Στην δική μου περίπτωση, ο τύπος με παρομοίασε με ένα «χαρούμενο, μικροσκοπικό, γλυκούλικο αρκουδάκι» θέλοντας να δείξει πόσο του αρέσω… Ακόμα κι αν καταπιώ το «γλυκούλικο αρκουδάκι», μικροσπικό δεν είμαι σίγουρα, 1,90+ παιδί!! Strike Four…

Μην το παίζεις δήθεν: ακόμα κι αν είσαι προσεκτικός σε αυτα που λες, καλό είναι να λες μόνο την αλήθεια και όχι ότι αηδία σου κατέβει για να εντυπωσιάσεις. Φέρσου έξυπνα, κοίτα τον άλλον στα μάτια, νιώσε σίγουρος για τον εαυτό σου και πες πραγματικά αυτό που σε ενδιαφέρει, τι σου αρέσει,τι προτιμάς και πως βλέπεις την κατάσταση. Το δικό μου ραντεβού μάλλον προσπαθούσε να το παίξει ώριμος, φτασμένος επιστήμονας κι αράδιαζε κάθε ιατρική μαλακία του κατέβαινε στο μυαλό, απλά και μόνο επειδή αγχώθηκε όταν του είπα για το μεταπτυχιακό μου! Λες και θα στήναμε επιστημονικό πάνελ! Strike Five and counting!

Μην αναφέρεσαι στο ερωτικό παρελθόν σου: όλοι έχουμε κάποιο ερωτικό παρελθόν. Ή μπορεί και να μην έχουμε. Το θέμα είναι ότι καλό είναι να αποφέυγουμε αυτές τις συζητήσεις καθώς πολλές φορές καταλήγουν σε ευαίσθητα ή παρεκηγήσιμα θέματα. Ο δικός μου τύπος πάντως μου αράδιασε δυο πρώην του με το που μπήκαμε στο gay bar λες και με ενδιέφερε αν τον πήρε το μισό μαγαζί… Με αυτό το στυλάκι όμως, εγώ σίγουρα θα ανήκα στο υπόλοιπο μισό του μαγαζιού… Strike Six!

Μην κάνεις κίνηση αν δεν είσαι σίγουρος ότι σε παίρνει: όσο κι αν μας αρέσει ο άλλος, καλό είναι να βεβαιωθούμε ότι είναι αμοιβαίο αυτό για να αποφύγουμε τις χοντράδες ή το να φάμε καμιά ξανάστροφη από εκεί που δεν το περιμένουμε! Αναφορικά με το δικό μου ραντεβού, ενώ χρησιμοποίησα κάθε δυνατή στάση του σώματος που δηλώνει αδιαφορία, ο τύπος με άρπαξε και με φίλησε από το πουθενά. Κι έτσι, εκεί που κοιτούσα ανέμελα τον κόσμο, ξαφνικά βρέθηκε η γλώσσα του Βασίλη βαθιά στο λαιμό μου! Το βλέμμα μου τα είπε όλα: με το που με κοίταξε, είπε «μήπως ήρθε η ώρα να πληρώσουμε? Πάω να φωνάξω τον σερβιτόρο!». Strike Seven λοιπόν…

Λογικό είναι πως με όλα αυτά, πληρώσαμε επί τόπου και φύγαμε. Ο Βασίλης διαγράφηκε από το κινητό μου μετά από δύο λεπτά και από το msn μετά από είκοσι. Exit Vasilis, enter next date…

Keep hunting παίδες!

Μάρκος

Μια συχνή απορία που ακούω είναι διάφορα σενάρια που κάνουν οι straight στο μυαλό τους για το αν κάποιος gay, εφόσον τον τραβάει η αντρίλα, θα μπορούσε να πάει με μια νταρντανολεσβία, για παράδειγμα, και άλλα τέτοια. Λες και σώνει και καλά δηλαδή πρέπει να πηγαίνει άντρας με γυναίκα…

Άλλη, παρόμοια απορία που μου εξέφρασε φίλη πριν λίγες μέρες ήταν η εξής: “Εφόσον”, λέει “σου αρέσει να παίρνεις αγοράκια από πίσω, δεν θα σου άρεζε και να πας με μια γυναίκα και να το κάνετε από πίσω;”. Οποιοσδήποτε άλλος άνθρωπος θα απαντούσε προσπαθώντας να εξηγήσει τους μηχανισμούς της έλξης μεταξύ αντρών και αναλύοντας τα πράγματα που μας τραβάνε σε έναν άντρα (μερικά από τα οποία – όχι όλα – δεν τα διαθέτουν εκ των πραγμάτων οι γυναίκες). Αρκέστηκα να απαντήσω με την παρακάτω φράση η οποία πιστεύω συνοψίζει όλα τα παραπάνω, με τον δικό μου τρόπο:

“Δεν μ’ αρέσει να πηδάω κώλους. Άντρες μου αρέσει να πηδάω…”

– Guillermo

– Guillermo

Το όλο θέμα ξεκινάει μια βδομάδα πιο πριν από εκείνη την Παρασκευή, όταν είχα πάει σινεμά με τη φίλη μου τη Ρόζα, τον αδερφό της τον Χουάν και μια φίλη της. Τον Χουάν τον είχα μόλις πρόσφατα γνωρίσει και μου είχε φανεί αρκετά συμπαθής, όπως άλλωστε και οι περισσότεροι Λατίνοι (και δεν αναφέρομαι στη γνωστή μου αδυναμία στους Λατίνους – απλά πιστεύω τελικά ότι σαν ιδιοσυγκρασία οι Λατίνοι είναι αρκετά κοντά σε μας, ίσως μάλιστα πιο πολύ και από ότι οι Ισπανοί).

Μου έλεγε εδώ και καιρό να πάμε για ένα καφέ να μιλήσουμε. Ήθελε να μου μιλήσει για τα σχέδιά του να γυρίσει στο Περού, την επιχείρηση που θέλει να ανοίξει εκεί, να μου περιγράψει τις ανησυχίες του για το ότι θα αφήσει μόνη της την αδερφούλα του στη Βαρκελώνη και να μου ζητήσει κατά κάποιο τρόπο να του την προσέχω… Οπότε μετά το σινεμά και αφού τα κορίτσια φύγανε, μου πρότεινε να πάμε για καφέ και πήγαμε…

Αρχίσαμε να μιλάμε λοιπόν για το παρελθόν μας. Όταν ήρθε η σειρά μου να μιλήσω και επηρεασμένος από τη συζήτηση που είχα λίγες μέρες πριν με την αδερφή του, είπα να είμαι τελείως ευθύς και να του μιλήσω ανοιχτά για τις τρέχουσες σεξουαλικές μου προτιμήσεις. Αρχικά έδειξε να εκπλήσσεται, αλλά φυσικά το πήρε μια χαρά. Και δεν χρειάστηκε πολύ ώρα για να περάσει στην αντεπίθεση και να μου πει ότι κι εκείνος έχει κάνει ανάλογες σκέψεις, χωρίς όμως να έχει προχωρήσει. Ήμουν μάλιστα το πρώτο άτομο στο οποίο το εκμυστηρευόταν. (Πώς διάολο εμπνέω τέτοια εξομολογητική διάθεση στους άλλους δεν μπορώ να το καταλάβω…)

Πιο πολύ πάνω στην πλάκα, του πέταξα ένα “άντε βρε, να σε κυκλοφορήσω τότε…”. Αυτός όμως το πήρε αρκετά σοβαρά, οπότε επανήλθε μέσα στη βδομάδα για να με ρωτήσει αν ήθελα να βρεθούμε, και τελικά κανονίσαμε να βγούμε την Παρασκευή για να τον ξεναγήσω στην gay νυχτερινή ζωή της Βαρκελώνης… Εγώ δεν ένιωθα πολύ άνετα γιατί από τη μια δεν ήξερα τι περίμενε να ζήσει στην πρώτη του έξοδο στο ambiente και από την άλλη φοβόμουνα ότι θα μου την έπεφτε… Επειδή όμως σαν αρχή έχω μέχρι να δικτυωθώ εδώ να μην λέω όχι σε προτάσεις για εξόδους, δεν το ξανασκέφτηκα.

Ξεκινήσαμε από το αγαπημένο μου μπαρ, την Penultima. Απο τη στιγμή που μπήκαμε είχε το χαρακτηριστικό εξερευνητικό ύφος του πρωτάρη, χωρίς όμως να δείχνει να αισθάνεται άβολα. Αρχίσαμε να μιλάμε ανοιχτά (ε, δεν είχαμε και πολλά να κρύψουμε πλέον) και με έκπληξη διαπίστωσα ότι ενώ εγώ είχα λάβει το όλο θέμα ως μια απλή περιέργεια και ενδιαφέρον για τους άντρες, αυτός στην ουσία αυτοπροσδιοριζόταν ως συνειδητοποιημένος gay, που απλά δεν είχε βρει μέχρι τώρα το κουράγιο, το σθένος, την κατάλληλη ευκαιρία, ή ότι είναι στην τελική αυτό το τσακ που μας κάνει να ξεπεράσουμε τις αναστολές μας, να αποδεχτούμε αυτό που είμαστε και να το ακολουθήσουμε.

Θα σταθώ σε δυο ακόμα ενδιαφέροντα σημεία της συζήτησης. Πρώτον, μου δήλωσε επίσης ότι είναι σίγουρος ότι και ο αδερφός του είναι επίσης gay (χωρίς να του το έχει πει). Να σημειώσω ότι η Ρόζα, η αδερφή του, μου είχε πει επίσης ότι θα ήταν ανοιχτή στο ενδεχόμενο μιας εμπειρίας με γυναίκα, οπότε ρωτάω εγώ: μίλησε κανείς για κληρονομικότητα; Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα (γνωρίζω και άλλα ζευγάρια αδερφιών-αδελφών) και θα πρέπει να καταπιαστούμε κάποτε μαζί του… Το δεύτερο που μου είπε είναι ότι καθώς θέλει πολύ να κάνει παιδιά και είναι ήδη 32, μια προοπτική που θα του άρεζε πολύ (και είναι ένας από τους λόγους που θέλει να γυρίσει στο Περού) θα ήταν να δημιουργήσει μια οικογένεια με μια πολύ καλή φίλη του λεσβία.

Μετά την Penultima, και καθώς δεν βρήκα το Museo (στα δάχτυλα την παίζω την Βαρκελώνη…) καταλήξαμε στο Átame. Εκεί άρχισε να μου την πέφτει, όπως φοβόμουν… Αρκετά διακριτικά και με έξυπνους τρόπους, ομολογώ (latin lover, αγόρι μου, όχι αστεία..), οπότε δεν με ενόχλησε. Όταν κατάλαβα ότι προς τα εκεί πάει το πράγμα, προσπάθησα κι εγώ διακριτικά να του δείξω ότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον από το μέρος μου, προβάλοντας πχ την αδυναμία μου στους μικρότερους, αλλά παρόλα αυτά φτάσαμε στο σημείο να μου ζητάει να με φιλήσει :-/ Αρνήθηκα ευγενικά, και το υπόλοιπο βράδυ συνεχίστηκε ομαλά, χωρίς κανένας από τους δυο μας να αισθάνεται άβολα…

Για κλείσιμο πήγαμε στο Metro. Εκεί ομολογώ διασκέδασα αρκετά με τις αντιδράσεις του, καθώς το Metro δεν είναι μια τυπική gay discoteca (ένας φίλος μου το χαρακτηρίζει sex club). Πρώτα περίμενα να δω την φάτσα του όταν θα έβγαινε από τις τουαλέτες, στις οποίες πάνω από κάθε urinal υπάρχουν οθόνες που δείχνουν hardcore τσόντες, αν και οι περισσότεροι δεν εστιάζουν στις οθόνες, αλλά ρίχνουν κλεφτές ματιές στο πουλί του διπλανού. Πράγματι η φάτσα του όταν βγήκε ήταν όλα τα λεφτά… Μετά άρχισα να του εξηγώ τι είναι οι gay σάουνες και από εκεί περάσαμε στο θέμα του dark room, μια που το κατάστημα διαθέτει ένα. Με εξέπληξε ακόμα μια φορά όταν εξέφρασε το ενδιαφέρον να μπει και να το δει “con sus propios ojos”, χωρίς καν να απαιτήσει να τον συνοδεύσω (οκ μπήκε και βγήκε στα 2 λεπτά, αλλά ήταν αρκετά θαρραλέο βήμα για πρωτάρη…)

Για να κλείσω αυτό το ποστ που μου πήρε 2 βδομάδες να στρώσω τον κώλο μου να το περάσω στο blog, να πω ότι γενικά ήταν μια όμορφη βραδιά και μια ενδιαφέρουσα εμπειρία, που μου θύμισε τα δικά μου πρώτα βήματα και τις δικές μου πρώτες εμπειρίες στο χώρο, με τα τόσο ανάμικτα συναισθήματα που μου δημιουργούνταν: φόβο, αμηχανία, περιέργεια, ενθουσιασμό… (με τα δυο πρώτα βέβαια να κυριαρχούν…)

– Guillermo

εεε και καλή χρονιά να έχουμε, μάγκες…

Κάπως έτσι λοιπόν ήρθα αντιμέτωπος και με το παλιό μου λάπτοπ… Εδώ και τέσσερις μήνες –από τότε που αγόρασα το καινούριο—το είχα αφήσει στην άκρη ξεχνώντας πόσο με βοήθησε το καημένο σε όλες τις περιστάσεις της ζωής μου… Από το μεταπτυχιακό ως τις υπερωρίες της δουλειάς, από την αποστολή βιογραφικών σε πανεπιστήμια ως την γνωριμία με άντρες μέσω chat rooms και από την αναπαραγωγή μουσικής ως το ηλεκτρονικό/διαδικτυακό σεξ, το λάπτοπ αυτό μου έκανε παρέα όταν όλοι με είχαν ξεχάσει…

Το έβγαλα από την προστατευτική του τσάντα και το άνοιξα με μια αθώα νοσταλγία και με μια ξεχασμένη φροντίδα, όπως κάποιον αγαπημένο που συναντάς μετά από πολλά χρόνια, τόσα πολλά που έχουν σβηστεί πλέον όλες οι άσχημες αναμνήσεις κι έχουν μείνει μόνο κάποια γλυκά συναισθήματα να ζεσταίνουν ακόμα μικρές, υγρές γωνιές του παρελθόντος σου. Καθώς περιεργαζόμουν τα παλιά μου αρχεία συνειδητοποίησα πόσα από αυτά νόμιζα ότι είχα χάσει ή διαγράψει για πάντα! Φωτογραφίες, μουσική, παλιές εργασίες, όλα ήταν εκεί να μου δείχνουν πόσο σοφή ήταν η απόφαση μου να μην «ξεπουλήσω» το παρελθόν και να μην πουλήσω το λάπτοπ σαν μεταχειρισμένο αλλά να το κρατήσω για να έχω ένα back-up…

Το ίδιο βράδυ βγήκα με την γνωστή gay παρέα μου. Κουρασμένος όπως ήμουν από την δουλειά της ημέρας, συναισθηματικά φορτισμένος από την απογευματινή εκταφή αναμνήσεων και άχρηστων πραγμάτων αλλά και μουδιασμένος ακόμα από την απουσία του πρώην μου –την οποία σταδιακά πια συνήθιζα–, προσπάθησα να ξεχαστώ πίνοντας μια μπύρα σε γνωστό στέκι της Θεσσαλονίκης… Καθώς η μπύρα στο ποτήρι μου λιγόστευε, ο κυνισμός και ο σαρκασμός μου μεγάλωνε στην προσπάθεια μου να μην νιώσω και κυρίως να μην δείξω πόσο συναισθηματικά ευάλωτος ήμουν για άλλα ένα βράδυ…

Έτσι, στο στόχαστρο μου βρέθηκε και πάλι ο Ανδρέας τον οποίον ακόμα πειράζαμε για την βλακεία που έκανε να μην ξανασυναντήσει εκείνο το παιδί με το οποίο περάσανε ένα υπέροχο Σαββατοκύριακo (βλ. “Αύριο ήταν το χθες..”). Ο Ανδρέας επέμενε να συγκρίνει τα πάντα με την 6χρονη σχέση που είχε λήξει πριν από καιρό… Κρατούσε ακόμα μέσα του ζωντανή κάθε ανάμνηση και αναπόφευκτα συνέκρινε κάθε νέα γνωριμία με την παλιά ζέση και θαλπωρή της σχέσης-φάντασμα που τον κατεδίωκε ακόμη…

Και πώς να μην τον καταδιώκει δηλαδή αφού ακόμα μιλούσε καθημερινά με τον πρώην του (που μένει στην Αθήνα) τουλάχιστον 3-4 φορές την ημέρα… Συνεπώς πως να μην δεχθεί τα οικεία βέλη των φίλων του? Αρχίσαμε να τον πειράζουμε πως ενώ χώρισαν, στην ουσία είναι ακόμα μαζί και πως ουδείς σώφρων άνθρωπος θα διατηρούσε τέτοια σχέση με έναν πρώην με τον οποίον ακόμα αλληλοαποκαλούνται «μωρό μου» στα τηλεφωνήματα τους… Και πώς να μην δεχτεί τα δικά μου πυρά ακόμα πιο έντονα όταν ο δικός μου πρώην (Στέφανος) με τον οποίον υποτίθεται ότι ζήσαμε κάτι έντονο –αν και σύντομο-, με είχε διαγράψει οριστικά από την ζωή του πατώντας επανειλημμένα Shift + Delete…

Ο Ανδρέας επέμενε πως με τον πρώην του έχουν χωρίσει και πως αυτά τα τηλεφωνήματα είναι απαραίτητα για να παραμείνουν σε επίπεδο back-up με τον πρώην του!… Έχοντας ξεχάσει την απογευματινή μου δραστηριότητα, πάλι ένιωθα πως η αδικία με έπνιγε… Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που συνεχώς διαλαλεί ότι αισθάνεται μόνος, να μην εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες που του παρουσιάζονται όταν μάλιστα οι τελευταίες είναι άκρως ενδιαφέρουσες? Με ποιο δικαίωμα αποφασίζεις πως ο άλλος θα είναι το back-up plan σου σε περίπτωση που όλα πάνε στραβά και τελικά δεν βρεις κάποιον που θα σε κάνει ευτυχισμένο?

Σίγουρα σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο γρήγορα αναλώσιμος, σε έναν κόσμο που προϊόντα, ιδέες, μουσική, τεχνολογία, είδωλα, συναισθήματα, άνθρωποι και σχέσεις ανακυκλώνονται όλο και πιο συχνά, όλοι χρειαζόμαστε να κάνουμε back up που και που… Όλοι ανά καιρούς σώζουμε τα αρχεία που μας χρειάζονται, αποθηκεύουμε τα αντικείμενα που είναι πολύτιμα, ανανεώνουμε την μουσική μας βιβλιοθήκη με καινούριες επιλογές, και σίγουρα όλοι κλειδαμπαρώνουμε την καρδιά μας και εμπιστευόμαστε όλο και λιγότερους ανθρώπους για να ελαχιστοποιήσουμε τις πιθανότητες λάθος και πόνου… Αλλά τελικά ποιους ανθρώπους επιλέγουμε για σχέδιο διάσωσης και με τι κριτήριο? Και τι γίνεται αν τελικά το σχέδιο διάσωσης που με τόση επιμέλεια κι ενδόμυχο εγωισμό έχουμε φτιάξει πάει λάθος? Υπάρχει σχέδιο διάσωσης για το σχέδιο διάσωσης ή μήπως θα έπρεπε να χρησιμοποιούμε την επιλογή “Shift+Delete” πιο συχνά? Κι αν τελικά τα πάντα είναι αναλώσιμα, εμείς γιατί να επιμένουμε να κρατάμε πράγματα των οποίων η αξία μηδενίζεται με το πέρασμα του χρόνου?

Όταν τελειώσαμε με τα πειράγματα του Ανδρέα, άρχισα άλλη μια φορά να λέω στην παρέα μου πόσο με έχει πειράξει η απρόσμενη αδικία του πρώην μου. Αλλά άλλη μια φορά οι φίλοι μου με έκαναν να ηρεμήσω και να ξεχαστώ με τα αστεία τους, τα παρήγορα λόγια τους, την ανοιχτή αγκαλιά τους. Ένα είναι σίγουρο: το σχέδιο της δικής μου διάσωσης ήταν στο ίδιο τραπέζι εκείνο το βράδυ και σκόπευα να το φυλάξω όσο πιο καλά γινόταν… Και για μια στιγμή χαμογέλασα στην σκέψη πως τουλάχιστον η φιλία είναι μια αξία που δεν χρειάζεται back-up – είναι από μόνη της φτιαγμένη να σε σώζει από κάθε delete που θα κάνεις ή θα σου κάνουν…

Χρόνια πολλά και Καλή Χρονιά σε όλους!

Μάρκος

Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να (ξανα)συχνάζω με τον Στέργιο, παλιός φίλος και πρώην συμμαθητής, πρώην συμφοιτητής και διαχρονικό απωθημένο καθώς είναι απίστευτα hot και σέξυ!…

Ενώ μετά το σχολείο χαθήκαμε για χρόνια, συναντηθήκαμε τυχαία πριν από δύο χρόνια στο Πανεπιστήμιο. Και νομίζω πως αυτή την συνάντηση θα την θυμάμαι για πολύ καιρό ακόμα…

Η τελευταία ανάμνηση του Στέργιου από το σχολείο διέγραφε στην μνήμη μου ένα ξανθό, κοντό, σγουρομάλλικο πλην όμως αλλοπρόσαλλο και χαζοχαρούμενο παιδάκι το όποιο έσπαγε τα νεύρα όποιου έκανε το λάθος να το συναναστραφεί! Και να που τώρα κάπου μεταξύ του 1999 και του 2008 είχα μπροστά μου έναν ψηλό, ξανθό θεό με γυμνασμένο, γραμμωμένο στήθος, κοιλιακούς που σχημάτιζαν κύματα κάτω από την κολλητή ροζ κοντομάνικη μπλούζα με τον πολύ ανοιχτό λαιμό, γραμμωμένα ίσια πόδια με φλέβες που πεταγόταν από την πολλή εκγύμναση, μαυρισμένο κορμί, αστραφτερό λευκό χαμόγελο και πάνω από όλα απίστευτη αίσθηση του χιούμορ…

Με αναγνώρισε πρώτος και μου έσφιξε δυνατά το χέρι για να μου δείξει πόσο χάρηκε που με ξανάβλεπε… Η παλάμη του, σκληρή και μεγάλη, με έκανε να αναρωτηθώ τι άλλο πάνω του ήταν το ίδιο σκληρό και μεγάλο… Αλλά οι σκέψεις μου διακόπηκαν από το ουρλιαχτό που έβγαζαν οι ορμόνες σε κάθε μου κύτταρο!

Αδιαφορώντας για την δουλειά που άφησα στην μέση, έκατσα μαζί του πάρα πολλή ώρα για να θυμηθούμε τα παλιά. Ανάθεμα κι αν θυμάμαι ή αν πρόσεξα τι έλεγε… Το μόνο που έβλεπα ήταν οι θεϊκοί κοιλιακοί, τα απίστευτα πόδια, το γραμμωμένο στήθος, το μαυρισμένο δέρμα… Και μετά πάλι οι θεϊκοί κοιλιακοί, τα απίστευτα πόδια, το γραμμωμένο στήθος, το μαυρισμένο δέρμα… Με το ζόρι διατηρούσα τον αυτοέλεγχο μου… Μέσα μου προσευχόμουν να είναι gay.. Αυτό με ένοιαζε και τίποτα άλλο! Αν ήταν gay, θα κινούσα γη και ουρανό για να το κάνω μαζί του!!

Άρχισα να διερευνώ τα σημάδια λοιπόν… Οι εκτεταμένες έρευνες μιας gay ζωής που προσμετρά πάνω από πέντε χρόνια έλεγαν πως όταν κάποιος είναι γυμνασμένος, έξυπνος, ωραίος και με χιούμορ είναι κατά 92,28% gay… Το ίδιο θα έπρεπε να λέει και η κολλητή και κοντή ροζ μπλούζα της οποίας ο ανοιχτός λαιμός φανέρωνε το γραμμωμένο στήθος ενώ το μικρό μήκος αποκάλυπτε τον κάτω κοιλιακό και το απόλυτα μαυρισμένο και λείο δέρμα… Μήπως το ίδιο δεν έλεγε και το άψογα περιποιημένο ξανθό μαλλί ή τα αξεσουάρ που φορούσε (περικάρπιο και δαχτυλίδι)?…

Εκείνο το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ… Η σκέψη του με βασάνιζε… Οι ορμόνες μου ούρλιαζαν ασταμάτητα οπότε πέρασα τη νύχτα με τον πατροπαράδοτο τρόπο της χή(εί)ρας με τα πέντε ορφανά!… Έπρεπε πάση θυσία να τον ξαναδώ… Έτσι αρχίσαμε να βγαίνουμε όλο και πιο συχνά αλλά ποτέ δεν είχα το θάρρος να φέρω την κουβέντα σε θέματα σχέσεων ή σεξ… Φοβόμουν πως αντί για την αναγνωριστική ερώτηση «έχεις καμιά κοπέλα αυτόν τον καιρό?» θα μου έβγαινε κάτι σαν «θες να πηδηχτούμε εδώ και τώρα????»!! Μα ένας τέτοιος άντρας έπρεπε να είναι gay και έπρεπε να κάνει σεξ μαζί μου!!

Λίγο καιρό αργότερα βρήκα το κουράγιο να τον ρωτήσω αν έχει σχέση… Είπε με μισό στόμα πως πηδιέται με μια κοπέλα για να περνάει ο καιρός και δύο χρόνια τώρα στην ίδια ερώτηση την ίδια απάντηση (αλλά με διαφορετική «κοπέλα» (?)) παίρνω… Κι ενώ το gaydar μου θολώνει από τις αυξημένες ορμόνες μου στην κάθε μας συνάντηση, μόλις προχθές μου δήλωσε με έναν πολύ straight τρόπο πως θα πήγαινε «ακόμα και με άντρα», αν ήταν απόλυτη ανάγκη να βρει μια καλή δουλειά…

Με όλες αυτές τις μπερδεμένες και αντιφατικές ενδείξεις λοιπόν, εγώ δύο πράγματα θέλω να ρωτήσω: (α) μήπως το αφεντικό μου έχει καμιά κενή θέση? και (β) μα που είναι όλοι οι straight άντρες όταν τους χρειάζεσαι να φερθούν και να ντυθούν σαν straight μήπως και ξεκαθαρίσει το τοπίο και για μας?…

Μάρκος

Σήμερα το απόγευμα έκανε άλλη μία απόπειρα προσέγγισης ο Κυριάκος (το παιδί από την Άρτα που τόσες μέρες με πολιορκεί μάταια (?) )… Πέρασαν κάποιες μέρες χωρίς να μιλήσουμε κι ενώ σαν ύπαρξη έχει πλέον κατοικήσει στο πίσω μέρος του μυαλού μου, δεν σήκωσα το κινητό να του στείλω ένα μήνυμα τόσες μέρες για να μην παρεξηγηθώ και πιστέψει πως ενδιαφέρομαι ερωτικά…

Έτσι, κάπου στις 7 το απόγευμα ο Κυριάκος μου τηλεφώνησε… Ο ήχος του κινητού διέρρηξε με μιας την εκκωφαντική σιωπή του δωματίου μου κι έβαλε ένα άδοξο τέλος στην κατηφορική αλληλουχία σκέψεων με επίκεντρο τον Στέφανο…

Η φωνή του, ζεστή κι ευχάριστη, έριξε λίγο φως στη σκοτεινή συναισθηματική σπηλιά που έχω παγιδευτεί αγκαλιά με την σκέψη του Στέφανου, δεκατρείς ημέρες τώρα… Μιλήσαμε κανένα τέταρτο και για πρώτη φορά όχι απλά δε βαρέθηκα αλλά το ευχαριστήθηκα κιόλας.

Αργότερα, το ίδιο βράδυ, βγήκα με το κολλητό μου για να συναντήσουμε έναν τρίτο γκέι φίλο μας, τον Ανδρέα, και να πιούμε ένα κρασί… Ήταν κάπου εκεί, ανάμεσα στο κρασί και την μοναξιά που επισύρουν οι επερχόμενες γιορτινές μέρες, όπου ανοίξαμε μια συζήτηση σχετικά με το παρελθόν του Ανδρέα και με το πόσο τον κρατάει πίσω η ανάμνηση της 6χρονης σχέσης του της οποίας οι στάχτες είναι ακόμα αναμμένες. Ο Ανδρέας μας εξήγησε, πως παρά τις μεγαλόστομες δηλώσεις τις προηγούμενης βδομάδας πως είναι off the market για το 2008 (τις οποίες δηλώσεις ασπάστηκα κι εγώ με ζήλο εκείνο το βράδυ για λόγους συναισθηματικής επιβίωσης…), το επόμενο βράδυ γνώρισε ένα παιδί με το οποίο πέρασαν ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο. Ο Ανδρέας μας είπε πως το παιδί ήταν πολύ ωραίο, το σεξ άψογο, η χημεία δυνατή αλλά δεν θα μπορούσε να διεκδικήσει κάτι περισσότερο από όσα ζήσανε γιατί καμία εμπειρία δεν μπορεί να συγκριθεί με την ανάμνηση του πρώην του.

Η κουβέντα αυτή με τάραξε τόσο πολύ!… Δε φτάνει που χώρισα τόσο άδοξα από κάποιον που απλά «βαρέθηκε» το πόσο καλά πήγαινε η σχέση μας, δε φτάνει που μέρα με την μέρα τα συναισθήματα για τον Στέφανο, αντί να εξασθενίζουν, δυναμώνουν όπως και η απουσία του, είχα κι απέναντί μου τον Ανδρέα να λέει πως το παιδί ήταν σχεδόν άψογο αλλά… Και τα «…» στο αλλά δεν υπονοούν απολύτως τίποτα. Ήταν η επίσημη εξήγηση για την οποία ο Ανδρέας τερμάτισε την 24ωρη γνωριμία του!…

Και καθώς ένιωθα τα μηνίγγια μου να χτυπούν πιο δυνατά, καθώς ένιωθα την καταπιεσμένη αδικία που υπέστην πριν από δυο βδομάδες να ξυπνάει ορμητικά σαν παλίρροια μέσα μου, κατάφερα να μην ουρλιάξω για αυτόν τον φαύλο κύκλο που άλλη μια φορά συναντώ μπροστά μου… Αρκέστηκα να δηλώσω απερίφραστα πως «δεν μπορείς να ζήσεις το μέλλον σου αν το παρελθόν σου βρίσκεται ακόμα στο παρόν σου», μία ατάκα που πολύ επιτυχημένα ειπώθηκε σε κάποιο επεισόδιο του Sex and the City, και που ήρθε τώρα σαν σωσίβιο να με σώσει από το χείμαρρο των σκέψεων που ήθελα να εκφράσω μα δεν έβρισκα διέξοδο.

Μα μόλις το ξεστόμισα και αυτό πάγωσα… Συνειδητοποίησα πως δεν με παίρνει να μιλάω αφού μόλις πριν λίγες ώρες, στο τηλεφώνημα με τον Κυριάκο, με περισσή επιμέλεια ζύγιασα το ύφος και τον τόνο της κάθε μου συλλαβής για να σιγουρευτώ πως δεν δίνω λάθος συμπεράσματα… Πως δεν θα ρίξω λάδι στον ενδιαφέρον του… πως δεν θα τον αναγκάσω να κάνει καμιά σημαντική κίνηση να με προσεγγίσει ερωτικά… και πως τελικά δεν θα χρειαστεί να με λυτρώσει από τα ασφυκτικά πλοκάμια του χθες που έχουν ριζώσει βαθιά μέσα στο σήμερα και απειλούν ρηξικέλευθα το αύριο…

Γύρισα σπίτι μερικές ώρες μετά και με αγανάκτηση αλλά και ανακούφιση άρχισα να σκέφτομαι την σημερινή αλήθεια: μα έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ να υποφέρουμε για τις προηγούμενες σχέσεις του παρελθόντος που αρνούμαστε το μέλλον μας?  Έχουμε τόσο παγιδευτεί στην ψευδεπίγραφη «ασφάλεια» που μας προσφέρουν οι αναμνήσεις ώστε να αρνούμαστε να κάνουμε καινούρια και άγνωστα όνειρα? Κι αφού τελικά όποιο μέλλον κι αν ζήσουμε, πάντα θα βρίσκουμε παρελθόν μπροστά μας, γιατί επιμένουμε να θεωρούμε το μέλλον τόσο δραματικά αβέβαιο? Μήπως τελικά υπάρχει λόγος που το χθες το ζούμε μία φορά ενώ το αύριο μας ξημερώνει με κάθε καινούρια μέρα? Καιρός να εστιάσουμε λίγο περισσότερο στην ανατολή και όχι στα μεσάνυχτα που έφερε μια ξεχασμένη δύση..

Μάρκος

Και ναι, εγώ ήμουνα στη θέση του Gael (χωρίς την περούκα βέβαια). Και ο άλλος (ο περουάνος) ούτε καν είχε πιει…

– Guillermo